Wiersz dedykuje osobie która u kresu życia zasługuję by o niej pamiętać.

Choroba przykuła do uszka.

Powoli godzisz roztania czas.

Układasz w głowie żywot cały

czy to już koniec cierpienia rany?

Układasz testament dla różnych istot.

Obrzucasz wzrokiem lud zebrany.

Nic Ci nie szkoda zostawić

tylko tego kota kto nakarmi 

kiedy zamknę oczy?

Kto go pokocha w sposób wybrany

aby zapomniał o bólu rozstania.

Swojej pani patrzysz ze smutkiem 

na czas rozstania.

Trudno uwierzyć w te wszystkie dni

że tak szybko przęmkneły.

Oczy smutne wystraszone 

gdzie odejść w nieznane.

Myślisz jak serce otworzy strach

kto twoją rękę przytuli czule.