WALEWSKA

W scenerii wzrok zatrzymał myśl

Ujrzałem piękność mknącą schodami

w skromnej osobie w sukni z piórami.

Stukot ogarniał pożądanie słowa zadrżały 

zachwytu czułości smakować pocałunek.

Echo dźwięku nuciło pieśń miłości

piękność ujrzałem niebywałą.

ZAPOMINAM

Powolutku po cichutku umykam nie świadomości minionych dni.

Nie chcianą wrogością czyniąc życia  blask.

Patrzeć wstecz dziś jutro uśmiecham się widząc latorośli Me.

Pozdrowieniem nie znania przyjaźni minionej.

Ukazaniem oddechu świeżości namiętności istnienia.

Podziwiam Się .Agnieszka Kolińska

Utęskniony czas

Dotykasz zmysłem oplecionych nadziei 

czekam w próżnym świecie na światło

które jeszcze Mnie nie dogania.

Trudem przedrzeć się

uniosę dłoń znakiem przeznaczenia

zrozumienia bo już rozumiesz.

Płacz tkliwy wołający rozum

nim skończy się utęskniony niezapomniany czas.

Odnowisz Go?

Autorka Marta Kolińska

ZNAMIE

Droga okryta nieznanym

węzły unoszą kwilęnki.

Duch w głębi chlebocze

na fali ukryte wiosła chcą 

odpłynąć dalej co cierpieniem 

obrazu ruchu strzał.

Wnętrze oblewa moc

kara kiedy patrzę z ukrycia

na obraz wasz.

Przynosi wiatrem strach

jak się spotkać w ciemnościach

mroku co zmienia dzień.

Czy posiadasz moc natchnienia?

by przedłużyć ludzkie westchnienia.

Chodzisz szukasz w tle ukrycia 

myślą tworzysz tunel życia.

Duch chlebocze strach oszukać

że to koniec tego Życia.Autorka myśli Marta Kolińska.

Złudzenie
Słyszysz prośby nić
tak odpowiem Ci.
Miłosnym śpiewie ironii
panowaniem emocjami.
Nie umiesz myśleć samodzielnie
 spodem emanujesz.
Trudem pojmujesz słowa tak piękne 
namiętne czy to zło?Nie
Wstydem się okryj
Nie Ja .Nie myśleniem sposobem Twym
Pojmuję złudzenie realistycznej kry.
Ja na pewno nie myślę tak jak Ty.
Treść dedykuję mojej mamie którą kocham jak Nikt.

Idę

Spoglądam wartość drży 

sumienie gryzie Mnie.

Poukładam dzień

niemocą fałszu gnieciesz Mnie.

Wiem czas obraca twarz

zwątpienie topi nas.

Droga prawd usłana kłamstw

tłumacząc gubi treść.

Wiedza byłam żyłam wiem

poznałam nić zła.

Uratuj myślą czystą

prawdziwy wątek Dnia.

KOŁYSANKA
Budzę się w ciemni otchłani pora
dotykam powieką usta otwarte
ręce nie ruchome.
Sercem zanika czas
okno otwarte wiatr firany przemieszcza.
Leżę na łóżku nieruchoma 
mowa odjęta oczy zamknięte
rozumiem i słyszę
czuję nić końca.
Fruwam jak kołysanka
widzę duży ogród kwiaty czerwone białe.
Ogród otworzył wrota
wiatr goni Mnie rajem.
Moje odczucie nie chcą do raju
w potrzebie odwagi odfrunąć .