Dziwny świat

Czuję namacalną więź 

obrazu światła zranionego

węzły obdartych drzew

skruszona kora Twa.

Obudzi w sercu żal 

kto zbliży swój dziwny wzrok.

Okaż światu swoją dłoń

pokaż ile cierpień znak

dał nam w roku dziwny świat.

Czego jeszcze żaby chcą

zjeść nam resztę dobrych stron.

Na co czeka ziemia Ta co ją obdarował Pan

kto zaraził strachem śmiech

i zamroził mowę Twą?

Kto wyniszczy zęby te 

które gryzą ciągle Mnie.

Chodź i podaj dłoń skruszoną

która ruchem pośle nam

do okrycia trudnych spraw

pomoże odkryć w sobie mały skromny dar.