Widły artysty

Dosyć tych męk ludzie ważni

potrzeba wiele wyobraźni.

Ocenę zechcę wystrzelić celnie

ostrożnie chodzę niby w hełmie.

Duch ostrzega mimo wszystko

zostaw za sobą to towarzystwo.

Głowa rozkwita mowa świta

utkaj te brudy nędza głucha.

Jesteś jak lipa uschła przy drodze

liście nadziei dają ozdobę.

Wyrzuć z pamięci te wszystkie szkody

oni nękają Twoje drogi.

Chcę uwierzyć w Twoje słowa

co łączy kierat karuzela nowa.

Mowa brutalna nienawiść kwitnie

wkładasz w ognisko widły artysty.

Unikaj tych co szkodzą Tobie 

poślij do diabła obłęd i korę.

Szybciej dla siebie odnajdę drogę

co czyni cuda śpiewając Tobie.