ZIEMIA

Ziemia nasza piękna kula

nosi w sobie tajemnice

które można dotykać

obserwując nasze życie.

Ziemio twoja wolność daje miłość

marzenia są ochłodą

twoja moc daje siłę

która tworzy nam naturę.

Ziemia piękna jak diament

twe odbicia cieszą nas

powietrze które karmi

całość życia wśród pól.

Ziemio planeto życia

cieszysz nasze pragnienia

szum wiatru ułatwia

do dalszego istnienia.

Ziemio ty dajesz piękno 

dajesz wiele do przeżycia

wśród pięknej zieleni globu

ty świeżością ODDYCHASZ.

Blogerem zajmuje się i redaguje wiersze Agnieszka Kolińska  pisząca również uzupełnienia swojej treści za zgodą pisemną autorki blogera Marty Kolińskiej.Za wynagrodzeniem i dwustronnej zgodzie.Pytania i wątpliwości tel.888707081

Z poważaniem Agnieszka Kolińska

Charakterystyka największego uczucia świata cz.1

Spotykając sympatie na życiowej drodze

szukamy uczucia miłości otulonego powiewem intymności.Zadajemy sobie pytanie skąd mamy

wiedzieć że to ten jedyny?Nie mając odnośnika błądzimy tego nikt nie uczy.Poczuć ukłucie serca ale trudno jest rozróżnić pociąg fizyczny i zaiponowanie np talentem,inteligecją,bogactwem,umiejętnościami, poczuciem chumoru  itd,a do małżeństwa daleko fascynacja zanika i co w tedy szukamy dalej.

Miłość dziś jest do momentu gdy nie znudzi się życie intymne i w tedy zanika miłość.

Sytuacje życiowe, problemy, niespełnienie oczekiwań.Miłości na pokaz zgorzkniałych par jest mnóstwo a w życiu nie o to chodzi.

LEKKOŚĆ  PIÓRA

Gdy dusza samotna

szuka przestrzeni.

Lekkość pióra toruje drogę

piszę wszystko co myślą przywołam.

Mam różne wizje myślenia

które dają podstawę do śledzenia.

Ocnknęłam się i poczułam 

potrzebę tworzenia.

Trudem czasu życia mego

korzystam przyjemnością

opisując kwestię mego życia.

Panie dziękuję Ci że otwarłeś

duszy splot w którym mieści 

się magazyn moich pięknych stron.

Jestem szczęśliwa kiedy echo daje znak

że jestem gotowa do pisania dalszych 

spraw.

WIOSENNE  MARZENIA
Wiosno przenieś mnie w świat
który ma dużo barw.
Budzę życia naturę
uprząść zalążek życia.
Nie zatrać przyjazni wiosny
smakiem jaki trudno rozróżnić.
Dając szanse wielkiej miłości
zapachem musisz wydobyć.
Powiewem westchnienia.

POCZNĘ

Cóż pocznę fatygą szmeru

nastawioną ścisłością zegaru.

Uszanować spokój 

udanej myśli śladu.

Pomóż wstać świtem

pędzącej krze wstrzymać zew.

Obdartej z kłamstw 

pokorą ratując Ją.

Uświadomić kłamstwa lód

błyszczącą pruderyjną zmęczoną.

Zmysły czucia miłości

szukając drogi.

Rachunkiem sumienia okarz twarz

prawdą unosząc ląd.

TŁO  MIŁOŚCI

Zpowitym tłem miłości opadającej 

otwartego wiatru śpiewem twym 

kołyszesz liście miłości.

Swobodnym ruchem warg tonie

w ciszy miłości,myśl twa.

Czułość myśli głębokiej pokory

przeniesie obłokiem zmysłu.

Umocni skrzydła głębokich chwil

rozwinie usta zamknięte.

Zakręci wiatrem pragnienia

miłości aksamitem zdarzenia.

Olśniewa korytarze życia

czyste uczucia.

OBRAZ  BEZ  TŁA

Widzę oczami duszy obraz bez tła

szuka swojego miejsca wśród obcych barw.

Wnętrze prześwietla toruje marzenia

wyrzuca wspomnienia z barwnego myslenia.

Barwy duszy nadają koloru

trudno cienie odczytać,jaki kierunek wybiorą.

Rzeżbionych obłoków brzemię

czeka wizją myślenia kierując ręką.

Spojrzenie posiada splot

nadzieja odnajdzie życia szlak

mogąc kierować talętem który już mam.

BALSAM  ŚWIEŻOŚCI

Impuls który został zabrany

schowany w przepaść ranionych chwil.

Trudnon jest odzyskać stracony czas

który nie powróci już.

Może być lepszy,nie koniecznie gorszy

trudność męczy odzyskać wiarę

prawdą gdzieś błądzi.

Ktoś zgubił jej sens,kto zawinił niewybaczalnie.

Jak można żyć kiedy ciężar sumienia się tli?

Kto odpowie za naciski?

Moja dusza zraniona czeka 

na siły wyżyn,na odnowę.

Bóg zdoła poprowadzić

zranione odczucia wybiorą drogę.

A sens okaże się zbawięnny.

Balsam świeżości odnowi  powietrze

moje przeniesie oddechem

w dalsze spokojne miejsce,

z marzeń pokornych uczyni cud.

PAPROĆ

Paproć pięknie ściele runa

słońce blasku strugą góry dzrzew.

Kolorują światła czar

wiatr wspomaga zew.

Ptaki śpiewu natury

oznajmiają drogi kres.

Wnętrze kieruje drogą

daje urok oddechu.

Niebo dając sygnały

poruszenia trwogi.

ECHO

Lesie rzeżbisz dróżki skryte

trzymasz ściułki mech.

Lesie mówisz echem

polana milczą szumem.

Piękne myśli kryjesz

kłębkiem ludzkiej natury.

Drzewa nas wzmacniają

dając wolność ducha.

Próbując stworzyć słabym

piękny gaj.

OBUDZENI

Patrzysz widzisz nie rozumiesz

pobudką słonecznej tęczy.

Znajdujemy ułamki chwil

otartych życiowemi porażkami.

Niełatwością przygnębienia skazy

widocznej ciągnącej zgagi.

Naruszeniem dobra Ja

przytaczanych prawd.

Niczego przeszłością niezmieni

wybaczeniem wyszej instancji

Szła.

ŚWITOPOGLĄDEM

Ważnością kulturową barw

umiejętnością zrozumienia uśmiechu.

Nadającą charakteru wysokim

możliwością wybitnym szerokości.

Poglądem sprawiedliwych

umacnianiem więzi błękitu.

Namiastką wiarygodności

ulepszeniu prawdomówności.

Dostojnie spoglądając

wysokości świadków.

Tworzeniem wartości prawdziwych

kłamstwą mówię Dość.

DESZCZ

Stworzysz myślą złoty deszcz

co obudzi w tobie zew.

Poukładasz szczeble te

co pokręcił złoty deszcz.

Jak mam dlugo jeszcze czekać

kiedy klucz otworzy drzwi.

Tej histori ułożonej z drzew

i zaprosi  do przystani z ą i ę.

Ezoretyczna

Dotknięci kregiem rąk

nadając literą wzrok.

Smugą pełzającej litosnej

tkliwości szukającej drogi.

Twojm tknięciem uniesiesz

dając krok przodem snującym.

Barwą tętniących czekających

ujrzenia odbicia spragnionych.

Obudż człowieka w człowieku

szansą zrozumienia życia.

PERŁOWA  KRA

Niezwykły przyjemny plusz

wodorostem chroni Ją.

Zdobiąc przypływ fal

wynurza blask.

Stąpa wyniosłej pokorze

snując welonem dnia.

Pozytywki obrotem 

kołując biegu kres.

Świadomości ukrytej

odkrywając  gniew.

Wielkością szumią koron drzew

unosząc wiatrem Zew.

Wprowadzenie nadaje charakter autorki,
nietuzinkowość ,krztałtna charyzma wnętrza tak niezbędna by tworzyć.
Tomik wydany ma wartość autorki niepowszechną niekoniecznie do końca zrozumiałą,odbieranie otaczającej natury i życia.
Tropiąc w myślach przeszłość
zastanawiam siebie samą
czy czas się spóżnił
czy ja zaspałam.
Rozbudzić chwilą piękno.
Życie umyka szlakiem wytyczonym
nie zawsze godnym nas
czy jestem godna życia ja?
Przeszłością przyszłści nie zbuduję
ale nadzieją pióra przywracam chęć bycia.
Zrozumiałam tak wiele i jeszcze muszę
wiele zrozumieć.

Zarys autora uświadamia przejżystość
intecji pisarskich i chęć świadomości rozumowania.  Marta  Kolińska

Mówie

Powiedz prawdę sobie

dzikość ukryła grzech,

wpisała twoje odbicie,

serce zostawia głęboki ślad.

Pozwól dotknąć kłosem przenicy

ziarno sypie ukrytą treść.

Czekasz na owoc ziemi czarnej

zapisze treścią przeszkody.

Szelest Snu

Przemykam stroną snu

smykałka mówi śpij.

Usypiam trudem niesionych chwil

patrzysz szumem słów

zachwycam Cię

radość bije.

Ocieram się szalem ciągnącego

przyjemnego westchnienia.

Budzę się,nie widzę Cię.

Walczę o sen,

jest patrze szansą.

Wznawiasz szelest czułych drgań

cudownych początkowych lat.

Zamieniam czucie dzisiejsze

na wczorajsze.

Wczorajsze na jutrzejsze.

Oranżerja smaku

Szczyptą szeptu smukłej woni,

ciszą tętniących koni.

Oplecione włosem uczuć,

miarką rzeżkich wód ,

unoszące zamiar miłosnej przygody.

Zmysłem przyjemnej odwagi,

gładzisz smak pocałunku.

Przechadzką ogrodową tulącą

spragnioną tkliwego dotyku.

Ufną zmysłową wenę

namiętnym świtem

kończy sen o Tobie.

Ja

Jak mam Ci powiedzieć,

spokojnie odejdz.

Czy warto jest wylewać

zimny pot.

Prawda która Cie gryzie,

więzy miłosne ogarnięte

przeszłością.

Ciesz się terazniejszą miłością,

odbierz lekcję życia.

Jak się ma przy sobie wszystko

to już więcej nic nie szukasz.

Niewidzialny  strumień

Zawiścią oszustwa trwogi,

widzisz skalę przepełnioną.

Miłosierdziem swym spoglądając głąb

szalę sterty myśli.

Okrytych wacham się światłem światła,

tulę świt nieskończoną niedoskonałością.

Palcem zgiełku drwin, widzę

czasem wagi szalowej.

Niewidzialny strumień wody wyrzeżbi staw,

tajemniczy szlak okryje koryto.

Przeniesie zdarzenia na cichy ląd,

zabierzesz swoje wspomnienia skryte,

ułożysz formy wydarzeń.

Przeniesiesz myślami ciężar ,

męke co niszczy czas.