POCZNĘ

Cóż pocznę fatygą szmeru

nastawioną ścisłością zegaru.

Uszanować spokój 

udanej myśli śladu.

Pomóż wstać świtem

pędzącej krze wstrzymać zew.

Obdartej z kłamstw 

pokorą ratując Ją.

Uświadomić kłamstwa lód

błyszczącą pruderyjną zmęczoną.

Zmysły czucia miłości

szukając drogi.

Rachunkiem sumienia okarz twarz

prawdą unosząc ląd.