ZAPOMINAM

Powolutku po cichutku umykam nie świadomości minionych dni.

Nie chcianą wrogością czyniąc życia  blask.

Patrzeć wstecz dziś jutro uśmiecham się widząc latorośli Me.

Pozdrowieniem nie znania przyjaźni minionej.

Ukazaniem oddechu świeżości namiętności istnienia.

Podziwiam Się .Agnieszka Kolińska

Utęskniony czas

Dotykasz zmysłem oplecionych nadziei 

czekam w próżnym świecie na światło

które jeszcze Mnie nie dogania.

Trudem przedrzeć się

uniosę dłoń znakiem przeznaczenia

zrozumienia bo już rozumiesz.

Płacz tkliwy wołający rozum

nim skończy się utęskniony niezapomniany czas.

Odnowisz Go?

Autorka Marta Kolińska

ZNAMIE

Droga okryta nieznanym

węzły unoszą kwilęnki.

Duch w głębi chlebocze

na fali ukryte wiosła chcą 

odpłynąć dalej co cierpieniem 

obrazu ruchu strzał.

Wnętrze oblewa moc

kara kiedy patrzę z ukrycia

na obraz wasz.

Przynosi wiatrem strach

jak się spotkać w ciemnościach

mroku co zmienia dzień.

Czy posiadasz moc natchnienia?

by przedłużyć ludzkie westchnienia.

Chodzisz szukasz w tle ukrycia 

myślą tworzysz tunel życia.

Duch chlebocze strach oszukać

że to koniec tego Życia.Autorka myśli Marta Kolińska.

Złudzenie
Słyszysz prośby nić
tak odpowiem Ci.
Miłosnym śpiewie ironii
panowaniem emocjami.
Nie umiesz myśleć samodzielnie
 spodem emanujesz.
Trudem pojmujesz słowa tak piękne 
namiętne czy to zło?Nie
Wstydem się okryj
Nie Ja .Nie myśleniem sposobem Twym
Pojmuję złudzenie realistycznej kry.
Ja na pewno nie myślę tak jak Ty.
Treść dedykuję mojej mamie którą kocham jak Nikt.

Idę

Spoglądam wartość drży 

sumienie gryzie Mnie.

Poukładam dzień

niemocą fałszu gnieciesz Mnie.

Wiem czas obraca twarz

zwątpienie topi nas.

Droga prawd usłana kłamstw

tłumacząc gubi treść.

Wiedza byłam żyłam wiem

poznałam nić zła.

Uratuj myślą czystą

prawdziwy wątek Dnia.

KOŁYSANKA
Budzę się w ciemni otchłani pora
dotykam powieką usta otwarte
ręce nie ruchome.
Sercem zanika czas
okno otwarte wiatr firany przemieszcza.
Leżę na łóżku nieruchoma 
mowa odjęta oczy zamknięte
rozumiem i słyszę
czuję nić końca.
Fruwam jak kołysanka
widzę duży ogród kwiaty czerwone białe.
Ogród otworzył wrota
wiatr goni Mnie rajem.
Moje odczucie nie chcą do raju
w potrzebie odwagi odfrunąć .

Dziwny świat

Czuję namacalną więź 

obrazu światła zranionego

węzły obdartych drzew

skruszona kora Twa.

Obudzi w sercu żal 

kto zbliży swój dziwny wzrok.

Okaż światu swoją dłoń

pokaż ile cierpień znak

dał nam w roku dziwny świat.

Czego jeszcze żaby chcą

zjeść nam resztę dobrych stron.

Na co czeka ziemia Ta co ją obdarował Pan

kto zaraził strachem śmiech

i zamroził mowę Twą?

Kto wyniszczy zęby te 

które gryzą ciągle Mnie.

Chodź i podaj dłoń skruszoną

która ruchem pośle nam

do okrycia trudnych spraw

pomoże odkryć w sobie mały skromny dar.

Widły artysty

Dosyć tych męk ludzie ważni

potrzeba wiele wyobraźni.

Ocenę zechcę wystrzelić celnie

ostrożnie chodzę niby w hełmie.

Duch ostrzega mimo wszystko

zostaw za sobą to towarzystwo.

Głowa rozkwita mowa świta

utkaj te brudy nędza głucha.

Jesteś jak lipa uschła przy drodze

liście nadziei dają ozdobę.

Wyrzuć z pamięci te wszystkie szkody

oni nękają Twoje drogi.

Chcę uwierzyć w Twoje słowa

co łączy kierat karuzela nowa.

Mowa brutalna nienawiść kwitnie

wkładasz w ognisko widły artysty.

Unikaj tych co szkodzą Tobie 

poślij do diabła obłęd i korę.

Szybciej dla siebie odnajdę drogę

co czyni cuda śpiewając Tobie.

DRUGA POŁÓWKA 

Żyliśmy razem a obok siebie

stworzyłes życie tylko dla siebie.

Nigdy nie pytałeś co Ja potrzebuję

tylko nami zawsze rządziłęś.

Nigdy nie byłam szczesliwa

ciągle na coś czekałam.

Przez całe życie na karteczkach 

swoje życie opisałam.

Ty zawsze byłeś szcześliwy

przewagą był zły charakter.

Z życia czerpałeś wszystko w nadmiarze

a Ja kąt opłakiwałam.

Ty nigdy nie kochałeś

prawdziwym uczuciem

dajac waryjackie życie.

Czekałam lata na twe olśnienie

by ukojć Moje cierpienie.

Pragnełam być kochana

nigdy tego uczucia nie doznałam.

Szukałam ciągle tej pięknej przystani

która czułość ubiera w szaty.

Życie nasze dobiegło końca 

została tesknota mogłęś być miłością

mojego życia ale Ty nie rozumiałeś 

życia.Nie wymazałam z serca początkowych chwil.Nie zostawiłam Cię. Myślami wznawiam tętnienie konia.

DRYFUJĘ

Przezroczysta szata owocu

odbija przyszłość życia.

Strona ukazuje Ciebie

w ciemnych barwach 

dnia i nocy.

Trudem zdobywam chęć

by powstrzymać się.

Przed upadkiem Twym

prawdy kolcem drwin.

Jasność doby interesuję Mnie.

POMÓŻ  UWIERZYĆ

Włuknem Cie oplotę bijąca nadziejo

wulkanem ognia dam upust zła,

trwogą obmyję zmęczoną twarz

szorstkim usciskiem przywitam was

powietrzem zwietrzałym unoszącym materię zła

ginie myśl triumfu,zostawiasz wybór dna

doły obejmą ciekawych.

Nie chcę dać znaku,że na tej ziemi

nie ma co szukać,jeśli nie zrozumiesz

co w danym miejscu robisz.

Zło mija się z dobrocią,trudno wątek złapać

aby Cie zapytać jak żyjesz z obciążeniem

czy dalej myślisz o katach?

Pomóż mojej urodzie zrozumieć ciężkość życia

jeśli serce twoje jest czyste bez skazy.

Niech się ukaże w swojej osobie

zapomni o tamtych wydarzeniach

odnowi relację do życia aby uchronić niewinnego

otworzyć mu drogę do lepszego Życia.

TAKA RÓŻA

Wyrzucone kolcem w wiatr

pozbawione płatki róż.

Nie wyrzucaj kolcem róż

zostaw świerzość piękny pęk.

Niech twe ręce mnie przytulą

aby poczuć cierni ból.

Niech twa ciernia znajdzie miejsce

rozrzucona w miedzach pól.

Twoja róża a mój ból

zasłoniłeś słońca gaj.

ZAGADKA

Ziemia zabiera pokrywa mogiłą

wtula w piasek wspomnienia.

Trudne milczenie śmierci

naszego cierpienia.

Śmierć odejście w nieznane

czeka w dalekiej odchłani.

Sygnał anielski wznosi na zawołanie

śmierć to zagadka.

Mowa zanika

zmysł umyka.

W korytarzach ciemności

całe Życie znika.

Pustynia

Pustynnym piaskiem ocieplę Cię

deszczem pustynnym ochłodzę Cię.

Mowie twojej nadam dzwięk

słyszysz Mnie w głębinie tej?

Czekam w cichej dolinie

serce strachem mrozi krew

aby obliczyć cichy kąt.

Odetchnąć swobodnie

poczuć się dobrze w tej krajnie.

Wędrując w myślach

Latoroślą oplatam wiek

dając owoc nadzieji swej.

Wędrując myślami odpycham niechęć

ujrzenia trwogi Mej.

Jak mam ją ukazać?

darując wiek?

Katem mym jesteś .Widzę cię.

Prawdę lubisz ?Ja też

Czemu mylisz myśli swe?

Podziel się męką wyobrazni

niewidzialnych żyć.