Szmaragd  bzu

Pąkiem rozkołysanej mewy

wznoszonej miotaniem piór

Czując łodygą powiewu

szusując podniebny lot

odnoszę trzebiot chmur

stykam miscytyz strumienia

ukazując przystani brzeg

Ciepłem umykającej łodzi

niechęci bycia męczonej

czasem odważnika szalę 

przyjacielskiego podmuchu

Nie prawdą prawd

licem odbicia dymu

potęgą wieści wczesnej.

Mar par kosmykiem obu stron.