Świerszcz

Szumisz strony fantazji

budząc struną kwiatu

wiatr nadwornej chwili.

Ambrozja szumi falą

chcianej spokojnej lipy.

Spektaklem nadanej sceny

aktorem smukłej weny.

Nadajesz chęć wiśniwej mery

chytrzysz ślad poznaki.

Niewartym cierni tej

ozdobnym wianuszku smutku.

Pytasz kłębek prawd

dłoni przeznaczenia.

Wątpieniem wzburzam potęgi smak

niepoznaką nadchodzącej drogi.