CHWILA  ŻYCIA

Chwile życia do których wracam

wspomnienia pięknych dni.

Ta słabość ciągle powraca

punktując w marzeniach.

Nigdy tych chwil nie zapomnę

pokolenie mego bycia.

Nadały szelest dnia

ujmując ciepłem szampana

płomykiem pucharu.

Chonorując przemiany nić

WIERSZ DLA PRZYJACIELA

Daj jej to serce jedyne

skrywane przez długie lata.

Ciszy spokoju leczy rany

 losem zadane.

Serce jedyne zostało zranione

miłość przebiła ściany lodu

lecz tylko na chwilę.

Przypadkiem nic nie dzieje się

dwa razy, dosięgłeś szczytu 

trudno zrozumiałego.

Przyjacielu wiara czyni cuda

życzę zdrowia siły,abyś przenosił

góry ,doliny i nigdy nie zapomniał

o sobie ,że jeszcze na Tej ziemi żyjesz.

PANIE NASZ

Bóg czekał przez wiele lat 

aby następce ukazać nam.

Serce matczyne z bólu płakało

żeby na świat króla wydało.

Cieszmy się wszyscy z narodzin Pana

bo to dla świata nadzieja cała.

ZBROJA

Zbroją ducha jest natchnienie

które w kartach szybko czyta.

Ostrzega moje myślenie

że się zbliża niemoc.

Zbroją ducha jest pałac królewski

co ukrywa mają pamięć i odwagę.

Wstążki gór mocne dają znamię

niszczą spokój i życie całe.

Zbroją ducha jest silny charakter

który walczy wzrokiem z giętką osobą.

Wciąż ma wyzwanie w sobie

aby ręka dosięgła Mnie.

Zbroją ducha jest Pan

który każdego dnia czuwa

daje siłę do walki w obronie świętego życia.

SMUTKU

Miotasz emocją smutną

falą odbijam wstecz.

Odkrywam walor Twój

przygniatasz niezrecznąść

wstyd Ci?

Uwalniam smykałkę leć

odnawiam urok swój.

Kruchą weną  barw

nadając drganiem rytm.

Uczuciem sytości Twej

budzę Cię.

Od autorki

Życie nadaje sens gdy mamy komu żyć.

Zamknąć się na podaszu a zycia blask?

Dzieci mają swoje drogi a Ja?

Rozumowanie prostoty a uśmiechu biel?

Życie daje dwie połówki a jak druga nie rozumie życia?

Jak przeżyć zycia smak pytam jak?

Spoklądam wstecz płacz krzyk wichura życie przykryła. Teraz się szczycę że umię Żyć.
Nie krzywdząc po drodze Cię.

ALCHEMIA

Czymże jest złota blask

przy twym odbiciu.

Jasnością szmaragdu bzu

waleczną przeszłości chwil.

Błądząc widzieć grzech

lnem bzu wybaczenia.

Pokorną drogą życia

niekoniecznie Złotą.

Charakterystyka największego uczucia świata.cz2 

Określanie mianem uczucia poszukiwanego

unosząca woń zabawy,przygody,niezapomnianych chwil,ale życie to codzienność sprzątanie,gotowanie,praca,dzieci i jaka miłość?  Tej woni szukamy wystarczy zdrowy rozsądek by zrozumieć że od nas woń zależy na siłę partnera w dzisiejszym świecie na romantyzm nie nawrócimy więc zostają marzenia,  filmy romantyczne, dobra książka i frywolne żarty które uwielbiam.Tyle.

Wiersz dedykuje osobie która u kresu życia zasługuję by o niej pamiętać.

Choroba przykuła do uszka.

Powoli godzisz roztania czas.

Układasz w głowie żywot cały

czy to już koniec cierpienia rany?

Układasz testament dla różnych istot.

Obrzucasz wzrokiem lud zebrany.

Nic Ci nie szkoda zostawić

tylko tego kota kto nakarmi 

kiedy zamknę oczy?

Kto go pokocha w sposób wybrany

aby zapomniał o bólu rozstania.

Swojej pani patrzysz ze smutkiem 

na czas rozstania.

Trudno uwierzyć w te wszystkie dni

że tak szybko przęmkneły.

Oczy smutne wystraszone 

gdzie odejść w nieznane.

Myślisz jak serce otworzy strach

kto twoją rękę przytuli czule.

ZIEMIA

Ziemia nasza piękna kula

nosi w sobie tajemnice

które można dotykać

obserwując nasze życie.

Ziemio twoja wolność daje miłość

marzenia są ochłodą

twoja moc daje siłę

która tworzy nam naturę.

Ziemia piękna jak diament

twe odbicia cieszą nas

powietrze które karmi

całość życia wśród pól.

Ziemio planeto życia

cieszysz nasze pragnienia

szum wiatru ułatwia

do dalszego istnienia.

Ziemio ty dajesz piękno 

dajesz wiele do przeżycia

wśród pięknej zieleni globu

ty świeżością ODDYCHASZ.

Blogerem zajmuje się i redaguje wiersze Agnieszka Kolińska  pisząca również uzupełnienia swojej treści za zgodą pisemną autorki blogera Marty Kolińskiej.Za wynagrodzeniem i dwustronnej zgodzie.Pytania i wątpliwości tel.888707081

Z poważaniem Agnieszka Kolińska

Charakterystyka największego uczucia świata cz.1

Spotykając sympatie na życiowej drodze

szukamy uczucia miłości otulonego powiewem intymności.Zadajemy sobie pytanie skąd mamy

wiedzieć że to ten jedyny?Nie mając odnośnika błądzimy tego nikt nie uczy.Poczuć ukłucie serca ale trudno jest rozróżnić pociąg fizyczny i zaiponowanie np talentem,inteligecją,bogactwem,umiejętnościami, poczuciem chumoru  itd,a do małżeństwa daleko fascynacja zanika i co w tedy szukamy dalej.

Miłość dziś jest do momentu gdy nie znudzi się życie intymne i w tedy zanika miłość.

Sytuacje życiowe, problemy, niespełnienie oczekiwań.Miłości na pokaz zgorzkniałych par jest mnóstwo a w życiu nie o to chodzi.

LEKKOŚĆ  PIÓRA

Gdy dusza samotna

szuka przestrzeni.

Lekkość pióra toruje drogę

piszę wszystko co myślą przywołam.

Mam różne wizje myślenia

które dają podstawę do śledzenia.

Ocnknęłam się i poczułam 

potrzebę tworzenia.

Trudem czasu życia mego

korzystam przyjemnością

opisując kwestię mego życia.

Panie dziękuję Ci że otwarłeś

duszy splot w którym mieści 

się magazyn moich pięknych stron.

Jestem szczęśliwa kiedy echo daje znak

że jestem gotowa do pisania dalszych 

spraw.

WIOSENNE  MARZENIA
Wiosno przenieś mnie w świat
który ma dużo barw.
Budzę życia naturę
uprząść zalążek życia.
Nie zatrać przyjazni wiosny
smakiem jaki trudno rozróżnić.
Dając szanse wielkiej miłości
zapachem musisz wydobyć.
Powiewem westchnienia.

POCZNĘ

Cóż pocznę fatygą szmeru

nastawioną ścisłością zegaru.

Uszanować spokój 

udanej myśli śladu.

Pomóż wstać świtem

pędzącej krze wstrzymać zew.

Obdartej z kłamstw 

pokorą ratując Ją.

Uświadomić kłamstwa lód

błyszczącą pruderyjną zmęczoną.

Zmysły czucia miłości

szukając drogi.

Rachunkiem sumienia okarz twarz

prawdą unosząc ląd.

TŁO  MIŁOŚCI

Zpowitym tłem miłości opadającej 

otwartego wiatru śpiewem twym 

kołyszesz liście miłości.

Swobodnym ruchem warg tonie

w ciszy miłości,myśl twa.

Czułość myśli głębokiej pokory

przeniesie obłokiem zmysłu.

Umocni skrzydła głębokich chwil

rozwinie usta zamknięte.

Zakręci wiatrem pragnienia

miłości aksamitem zdarzenia.

Olśniewa korytarze życia

czyste uczucia.

OBRAZ  BEZ  TŁA

Widzę oczami duszy obraz bez tła

szuka swojego miejsca wśród obcych barw.

Wnętrze prześwietla toruje marzenia

wyrzuca wspomnienia z barwnego myslenia.

Barwy duszy nadają koloru

trudno cienie odczytać,jaki kierunek wybiorą.

Rzeżbionych obłoków brzemię

czeka wizją myślenia kierując ręką.

Spojrzenie posiada splot

nadzieja odnajdzie życia szlak

mogąc kierować talętem który już mam.

BALSAM  ŚWIEŻOŚCI

Impuls który został zabrany

schowany w przepaść ranionych chwil.

Trudnon jest odzyskać stracony czas

który nie powróci już.

Może być lepszy,nie koniecznie gorszy

trudność męczy odzyskać wiarę

prawdą gdzieś błądzi.

Ktoś zgubił jej sens,kto zawinił niewybaczalnie.

Jak można żyć kiedy ciężar sumienia się tli?

Kto odpowie za naciski?

Moja dusza zraniona czeka 

na siły wyżyn,na odnowę.

Bóg zdoła poprowadzić

zranione odczucia wybiorą drogę.

A sens okaże się zbawięnny.

Balsam świeżości odnowi  powietrze

moje przeniesie oddechem

w dalsze spokojne miejsce,

z marzeń pokornych uczyni cud.

PAPROĆ

Paproć pięknie ściele runa

słońce blasku strugą góry dzrzew.

Kolorują światła czar

wiatr wspomaga zew.

Ptaki śpiewu natury

oznajmiają drogi kres.

Wnętrze kieruje drogą

daje urok oddechu.

Niebo dając sygnały

poruszenia trwogi.

ECHO

Lesie rzeżbisz dróżki skryte

trzymasz ściułki mech.

Lesie mówisz echem

polana milczą szumem.

Piękne myśli kryjesz

kłębkiem ludzkiej natury.

Drzewa nas wzmacniają

dając wolność ducha.

Próbując stworzyć słabym

piękny gaj.

OBUDZENI

Patrzysz widzisz nie rozumiesz

pobudką słonecznej tęczy.

Znajdujemy ułamki chwil

otartych życiowemi porażkami.

Niełatwością przygnębienia skazy

widocznej ciągnącej zgagi.

Naruszeniem dobra Ja

przytaczanych prawd.

Niczego przeszłością niezmieni

wybaczeniem wyszej instancji

Szła.

ŚWITOPOGLĄDEM

Ważnością kulturową barw

umiejętnością zrozumienia uśmiechu.

Nadającą charakteru wysokim

możliwością wybitnym szerokości.

Poglądem sprawiedliwych

umacnianiem więzi błękitu.

Namiastką wiarygodności

ulepszeniu prawdomówności.

Dostojnie spoglądając

wysokości świadków.

Tworzeniem wartości prawdziwych

kłamstwą mówię Dość.

DESZCZ

Stworzysz myślą złoty deszcz

co obudzi w tobie zew.

Poukładasz szczeble te

co pokręcił złoty deszcz.

Jak mam dlugo jeszcze czekać

kiedy klucz otworzy drzwi.

Tej histori ułożonej z drzew

i zaprosi  do przystani z ą i ę.

Ezoretyczna

Dotknięci kregiem rąk

nadając literą wzrok.

Smugą pełzającej litosnej

tkliwości szukającej drogi.

Twojm tknięciem uniesiesz

dając krok przodem snującym.

Barwą tętniących czekających

ujrzenia odbicia spragnionych.

Obudż człowieka w człowieku

szansą zrozumienia życia.

PERŁOWA  KRA

Niezwykły przyjemny plusz

wodorostem chroni Ją.

Zdobiąc przypływ fal

wynurza blask.

Stąpa wyniosłej pokorze

snując welonem dnia.

Pozytywki obrotem 

kołując biegu kres.

Świadomości ukrytej

odkrywając  gniew.

Wielkością szumią koron drzew

unosząc wiatrem Zew.

Wprowadzenie nadaje charakter autorki,
nietuzinkowość ,krztałtna charyzma wnętrza tak niezbędna by tworzyć.
Tomik wydany ma wartość autorki niepowszechną niekoniecznie do końca zrozumiałą,odbieranie otaczającej natury i życia.
Tropiąc w myślach przeszłość
zastanawiam siebie samą
czy czas się spóżnił
czy ja zaspałam.
Rozbudzić chwilą piękno.
Życie umyka szlakiem wytyczonym
nie zawsze godnym nas
czy jestem godna życia ja?
Przeszłością przyszłści nie zbuduję
ale nadzieją pióra przywracam chęć bycia.
Zrozumiałam tak wiele i jeszcze muszę
wiele zrozumieć.

Zarys autora uświadamia przejżystość
intecji pisarskich i chęć świadomości rozumowania.  Marta  Kolińska

Mówie

Powiedz prawdę sobie

dzikość ukryła grzech,

wpisała twoje odbicie,

serce zostawia głęboki ślad.

Pozwól dotknąć kłosem przenicy

ziarno sypie ukrytą treść.

Czekasz na owoc ziemi czarnej

zapisze treścią przeszkody.

Szelest Snu

Przemykam stroną snu

smykałka mówi śpij.

Usypiam trudem niesionych chwil

patrzysz szumem słów

zachwycam Cię

radość bije.

Ocieram się szalem ciągnącego

przyjemnego westchnienia.

Budzę się,nie widzę Cię.

Walczę o sen,

jest patrze szansą.

Wznawiasz szelest czułych drgań

cudownych początkowych lat.

Zamieniam czucie dzisiejsze

na wczorajsze.

Wczorajsze na jutrzejsze.

Oranżerja smaku

Szczyptą szeptu smukłej woni,

ciszą tętniących koni.

Oplecione włosem uczuć,

miarką rzeżkich wód ,

unoszące zamiar miłosnej przygody.

Zmysłem przyjemnej odwagi,

gładzisz smak pocałunku.

Przechadzką ogrodową tulącą

spragnioną tkliwego dotyku.

Ufną zmysłową wenę

namiętnym świtem

kończy sen o Tobie.

Ja

Jak mam Ci powiedzieć,

spokojnie odejdz.

Czy warto jest wylewać

zimny pot.

Prawda która Cie gryzie,

więzy miłosne ogarnięte

przeszłością.

Ciesz się terazniejszą miłością,

odbierz lekcję życia.

Jak się ma przy sobie wszystko

to już więcej nic nie szukasz.

Niewidzialny  strumień

Zawiścią oszustwa trwogi,

widzisz skalę przepełnioną.

Miłosierdziem swym spoglądając głąb

szalę sterty myśli.

Okrytych wacham się światłem światła,

tulę świt nieskończoną niedoskonałością.

Palcem zgiełku drwin, widzę

czasem wagi szalowej.

Niewidzialny strumień wody wyrzeżbi staw,

tajemniczy szlak okryje koryto.

Przeniesie zdarzenia na cichy ląd,

zabierzesz swoje wspomnienia skryte,

ułożysz formy wydarzeń.

Przeniesiesz myślami ciężar ,

męke co niszczy czas.

Dom wspomnień

Pamiętam  dom stary okryty ściułką,

  zimą ciepłem otulał.

Stare dzwi ciężko skrzypiały

 zimno nie uchodziło z nikąd.

Domek strzechą kryty dawał swą historię,

stał wśród drzew lipy,wierzby,topoli.

Ogródek duży rosnące kwiaty u płota,

dom biedny pełen radości obrzędy.

Dom pobożnej aleji zostaje w pamięci

stwarzał szczęśliwość  progu.

Do dzisiaj wspominam ten pejzaż wsi

który się wróżniał okryciem swym.

Kunszt

Odwagi miecza połysku lśnienie,

pień skały ściśnietej .

Mów, miecza torsem wybranym,

odgadnioną strofę słów.

Znakiem twardej zwietrzałej

bogini smukłych barw.

Świadomość podaje śpiew,

frywolny wschód.

Obnarzona sakwa kunsztu,

wyznanie bicia  tętniących.

UWIEBIENIE

Lubiąc śmiech zabawany

czystą opadu slońca.

Zanika lubowanie zegara

zmęczenie pada spoczynku.

Obdarzanej chwilą czasu

lubiącej kwitesęcje smaku.

Lepsze wyuska wartości

czyniąc swobody ruchu.

Intuicja nadana uwielbieniem

zrozumienia gasnący pręt.

Świerszcz

Szumisz strony fantazji

budząc struną kwiatu

wiatr nadwornej chwili.

Ambrozja szumi falą

chcianej spokojnej lipy.

Spektaklem nadanej sceny

aktorem smukłej weny.

Nadajesz chęć wiśniwej mery

chytrzysz ślad poznaki.

Niewartym cierni tej

ozdobnym wianuszku smutku.

Pytasz kłębek prawd

dłoni przeznaczenia.

Wątpieniem wzburzam potęgi smak

niepoznaką nadchodzącej drogi.

La verita

Dreptając uliczką wierzeń

opuszczoną bruku strzał

padając niczym chwast

Tworząc miarą prawd,

 lichym podejrzeniem

Uwierając krokiem lisim

obmytą twarz.

Uciekając przeszłością

rytmem prawd.

Czymże nadan ta myśl

niezrozumiała dzisiejszej

togi bzdur.

Pesate voi.

Muszla

Muszla o pięknych kolorach,

wyryta siłą fal.

Jasność twa oczy nam świeci,

kiedy na plaży odbicie ma.

Muszla ręby tłoczone piachem,

wyrzucone przez fale,

każdy może cię podnieść,

złożyć w sejfie niczym diament.

Muszla odbiciem wody,

zmieniają kolory ocenie swobodę.

Piękność odrobinie muszli

zadowoli Ciebie.

Muszlo twe skrzydła

równo złocone dają odbicie.

Kamień przy tobie 

daje piękną wystawę.

Róża

Chcesz zawiele wiedzieć,

miłość od Ciebie pachnie różą.

Drzewo świadkiem natury twej,

czy czujesz zapach liści mięty.

Drzewa konary rozrosły 

domek uwiły z liści miłości.

Kto chce przeszkodzić 

w sensie rozmowy

ja mieszkam tu ,a oni tam.

Szmaragd  bzu

Pąkiem rozkołysanej mewy

wznoszonej miotaniem piór

Czując łodygą powiewu

szusując podniebny lot

odnoszę trzebiot chmur

stykam miscytyz strumienia

ukazując przystani brzeg

Ciepłem umykającej łodzi

niechęci bycia męczonej

czasem odważnika szalę 

przyjacielskiego podmuchu

Nie prawdą prawd

licem odbicia dymu

potęgą wieści wczesnej.

Mar par kosmykiem obu stron.

Wróć 

Czekam na Ciebie

gdzie jesteś miły mój

co robisz duchem 

męczysz siebie i mnie.

Tą miłość dało przeznaczenie

szlachetną doskonałą

która dała cierpienia

skryta w blasku księżyca.

Ja Ciebie chcę odnaleść

moje serce woła Cię

nie potrafię sobie radzić

miłości tej.

Wróć pomóż mi żyć

miłości zgubnej szlachetnej

moje serce płacze z tęsknoty

gdzie miły skryłeś się.

Pierwsza miłość

Byłeś moją pierwszą miłością,

szczerą czułą prawdziwą.

Zawsze czule szeptałeś

o uczuciu swym.

Gdzie jesteś teraz

twoja mądrość przykładem

twoje serce zmieniało rytm

na widok mój.

Twoje usta śpiewały piosenki

o miłości tej.

Ty mnie chciałeś wywyszyć,

wśród złego otoczenia

które nie lubiło mojego pochodzenia.

Ty nie zwracałeś uwagi

z jakiej rodziny pochodzę

Chciałeś zrobić wszystko

aby godność mi podnosić.

Nigdy nie miałam do ciebie pretensji

Nie pasowałam do twojej posesji.

Nigdy nie zapomnę mądrości

twojch ust,twój uśmiech który 

koił rany me.

Muza

Ubustwiać  słyszalną dróżkę,

nucącą wschód przejżysty.

Udekorowaną melodią nieznaną,

pachnąc tesknotą twych dni.

Tropiącą zmierzch dziwów,

sfauszowanej nuty oblicza.

Krocząc nastawiam słyszalność,

pięknych i przeciwnych nut.

Optulam potęgą właściwych

pokrytą sensem nieuczciwych.

Uwodzicielka

Myśl moja niech przypomni chwile

które wiecznie będą żyć.

Serce będzie tęsknić i czekać,

pragnienia będą duszą i ciałem.

Na pamiątkę wspomnień

namiętnych i czułych dla 

mojej miłości.

Lubierzny  śmiech

Pośród wszystkich kobiet wybrałeś Ją,

zwykłością nadałeś sens.

Lubierznością pozbawioną prawd,

okłamujesz uwagi trud.

Sesowność ukuta ostrzem kłamstw,

smutna twarz.

Żebrzącym tonem postawa zła,

ludzkości dobitych praw.

Okłamując strony drwin,

skazujesz na realizm twojch dni.

Godność nie jest twoją stroną,

ostrzeganiem długich lat.

Zmeczenie narasta ,

fakty prawdą narastającą .

Wszyscy tylko nie Ja.

MYŚLI  MOJE  

Lokuję myśli moje

w osłonie drewnianej.

Wiersze i prozy śmiesznie rozdaję,

komu trzeba wiedzy,

schowanej w przedziałach

niech zgłosi się do mnie.

Kto zechce mnie wysłuchać

niech zasiada na ławie

czeka w skupieniu

co mu przekażę.

Czy myśli moje będą odpowiadać,

widomością skrywaną.

Nigdy nie osądzaj nikogo.

Nie wiadomo jak jutro wam się potoczy.

Uwolnić motyla

Uwolnić motyla z obroży zamkniętej

motyl leżący,niechodzący

 zamknięty w ciele dla ludzi i życia.

Uwolnić motyla mogą tylko ludzie.

Pięknym dresie twojch dni,

wierzę  wytrwale w Ciebie,

aby motyl  zaczął swobodnie żyć.

Tego Ci życzę mój miły motylu

aby twe skrzydła zaczeły latać,

a serce cieszyło się z najmniejszej

sprawy.

Smutna starość

Chcę zobaczyć lepszy świat,

co w niczym nie kłamie.

Radość ludzi na twarzach

podziela odważne zadanie.

Nie każdy ma siłę biec za życiem,

słabość zostaje niezauważona,

nie każdy może sprostać zadaniu.

co ziemia obfita zostawia.

Cóż starość ma z pracy,

na jesień życia w śmietnikach

pozostał raj życia.

Ktoś sobie przypomni że żyłeś.

Ból może zabić człowieka

który ma żal życia,

pozostawiony na łaskę,

nie wielę możę dać.

Gdzie się podziała wrażliwość

która znikneła wśród ludzi.

Stają się obojętni na dramat

chorych starszych ludzi.

Monte Casino

Wzgórze skaliste,
okryte mogiłą.
Maluje obraz zła,
nadaje pieśni ból.
W cichości zapomniano,
czerwień szumu wiatru.
Symbol śmierci wspomnienia,
walka straconych dni.
W pamięci mrocznej zadumy,
maki czerwone lśnią kolorem,
walecznej polskiej dumie.
Śmierć pamięcią zostaje,
nadając lęku strach.
Rozpacz nigdy nie przeminie,
trudnych bojowych dni.

Piasek

Pustynnym piaskiem ocieplę  zmierzch,
Deszczem pustynnm ochłodzę Cię
Mowie twej nadam dzwięk,
słyszysz mnie w głebinie tej.
Powiedz,że jesteś blisko mnie,
czekam w cichej dolinie.
Aby poczuć się dobrze w tej małej 
krajnie.

Miłość

Szarfą dotyku ciał,

miłosnym powiewem ust,

mówisz imię me.

Obięjci tuląc szum serc,

kochaniem narastającym,

ogarnieci bliskością,

szukając siebie.

Próbując dotyku twego,

kosztuję smak szampana,

miłosnym blaskiem świec.

Przytulam Cię owocem,

przyszłego życia.

Spoglądam ci w twarz,

widzę uśmiech ,

to dla mnie posyłasz miłosny wzrok.

AUTOR

Sztuka nadchnieniem twórcy ,
wątpliwość rozpryśnie tom
nadając nowy krztałt.
Otwierając nowy bieg,
tworzony wartością myśli,
wskazówek  zawiłość.
Szukasz ziemskich prawd,
pokory Ci brak.
Siłość was ogarneła,wiedząc zrozumienia .
Konsekwetność zaletą jest,
lecz czas goni świat.

GALERIA

Swobodą krztałtnych ram,

pięknem niesionych rąk.

Paletą zmięnych dni,

podróżą nabytych chwil.

Rozciąga wnętrze zapachu,

ważności dobroci twej.

Kluczowej wiary nadanej,

ziarnem szczerych łez.

Otwierając rozdział barw,

wrażliwej myśli twej.

Budzę Twój sens.

Kryształowa skala

Szczebiot karcianych tac,

stojakiem futer krytych spazm.

Nikłych  szans,

szklaną drobinką  szlifów,

zmiecionych szuflą słów.

Nadaną sumką kart,

szelest  smakiem wpływów,

błyszczących lat.

Ściężką szukanych nieprawd,

dając znak odwrotu,

Zrobisz dobry krok.

JESIEŃ
Wiatr kołysze drzewami,
słońce skryte za drzewami,
dzień powstał ponuro szary.
To zwyczaj jesieni,
zabierający słońca blask.
Daje nam owoc szary nudny świat,.

Jesień ma swoje praktyki,
dając różną pogodę.
Na polach już nic nie rośnie,
zagory wysprzątane zapasy w komorze.
Ustawione czosnek, cebula w warkocze splecione,
fasola ,groch ze strąków wymucona.

Teraz rolnik w zapiętej odsłonie,
może spokojnie czekać na 
szybką wiosnę.
Opadające liście szykują,
czekanie na zimową oprawę.

Jedna chwila
Mieszkam tutaj jedną chwilę,
która szybko mija.
Zostaje po mnie pamięć,
wydeptanych ścieżek 
i smak powietrza.
Tą chwilę mieszkam w pięknej krajnie,
co życie doświadcza drogich przygód.
Zadaje ciosy niewinnemu w płaczu,
trudno się podnieść z bólu.
To jest obraz smutku i radości,
co płynie falami jak rzeka.
Jak znajdzie krzywe koryto,
zawita radość w nieznane.

SZCZĘŚCIE
Szczęście to majątek
opatrzone przez los,
ułatwia drogę naszą
którą chcemy przejść.

Szczęście jak poezja
która niknie w nas,
nabiera rozmachu do życia
otulając nas.

Szczęście jak kwiat
który zadawala,
nadaje barw do życia
wspokoju rozkwita.

Szczęście to dar który rodzi się z nami,
bacznie przygląda się życiu.
Dobro szczęścia teraz niema 
dlatego że rządzi zło.
Już nie długo.

LIPA
Lipo rośniesz równo latem,
zimą też nie czekasz.
Twoje gałązki liście ścielą,
kopuły niczym planeta.
Lipo mówisz swojm odbiciem
twoja postać wdaje nuty,
które skrycie piszą życie o świcie.
Lipo twój wygląd przypomina motyla,
niczym kapelusz ułożony na głowie.
Dajesz piękno wyglądem naszej ozdobie,
trzymasz cały fundament do twojego życia.
Lipo jesteś świadkiem wielkich chwil,
w wytwornym stroju trzymasz prawdę.
której nie zna nikt.
  
FRONTOWA  BRAMA
Frontową bramą otworzę sęk,
legendarnym kubrakiem sprostuję gniew,
fascynacją obudzę chęć,
nutą klucza wybranego.
tworzoną historią konarów drzew.
Stworzysz myślą złoty deszcz
co obudzi w tobie zew.
Poukładasz szczeble te,
co pokręcił złoty deszcz.
Jak mam długo jeszcze czekać,
kiedy klucz otworzy drzwi
i zaprosi nas na ucztę do przystani.
Tą wytworną z ę i ą.

OBDARZYĆ   DZIEŃ
Przyjemnym powiewem łagodzić Cię,
sensem i bzdurą mylić się.
Oddalą Mą,wzruszeniem obdarzyć dzień,
pragnący zwietrzyć ćmę.
Wiatrem rozwiej cienie chmur,
deszczem obmyj z okien kurz.
Poślij powiew dłonią swą,
wyobraźni przyjmiesz plon.
Co tu robię w ciszy mgle,
ktoś mi zaćmił myśli me,
podaj wodę obmyj twarz.
Romantyzm mężczyze zna.

TULĄC   ŚWIT
Tuląc świt mojemi myślami,
słowem które woła,
drzewa które unoszą,
kropelki wody na listkach.

Tuląc świt słyszę moje marzenia,
krople wody dają sygnał,
tworzonej rosy,
na czubkach murawy.

Tuląc świt odbieram zapach wilgoci,
która ożywia i koi przyziemne tereny,
rosa na trawie daje odbicie,
swojm srebrzystym kolorem.

Tuląc świt mojm spojrzeniem,
oczy badawczo dają ocenę,
o jakiej porze słońce się budzi
i do życia woła wszystkich ludzi.

PONĘTNA
Rzezbiona smuga słodkich mów,
delikatna, powabna nadająca błysk.
Oczom wznosisz uścisk Mój.
Przyjemna myśl,kierunek Twój.
Fantastyczna ,bawiąca powiew,
nadając oczom tęcze mgły.
Dmucha zapach sprężysty,
ukazuje lekki miód.
Smakując owoc soczystych słów,
dotyk torsu oddechu dzwięk.
Zamyka sekret Twój.

List
Niewiem kim jesteś,
chodzisz z ukrytą twarzą,
góry lasy cię wspierają.
Tunel,mosty cię przytulają,
szansę którą ściska
Ułatwia zwykły sen,
kapiącej kropli nadając dżwięk.
Powtarzalną muzą nuconych lat,
Zanik głebin wytrwałych nut.
Dotknięcie wrażenia,
otwartych okien twarzy.
Łatwość czytania nie budzi nic.